ก็ไม่เข้าใจเท่าไรหรอกนะ ว่าทำไม

แต่ว่า เรื่องรักๆน่ะ ห้ามกันไม่ค่อยได้หรอก จริงมั้ย

คนที่ไม่เคย ต่อให้ยังไง ก็ไม่เข้าใจหรอก

อย่าพูดอีกเลย ว่าเข้าใจความรู้สึกของเราน่ะ

เทอยังไม่เคยมีความรักเลย จะไปรู้อะไรละ

ทำไมนะ แค่หัวใจดวงเดียว ยังบังคับไม่ได้ ทำไมร่างกายถึงทำตามที่หัวใจสั่งมากกว่าสมองหรือความคิดละ

ใช้สมองบังคับมือให้เขียนได้ แต่ทำไม ใช้สมองบังคับใจไม่ได้รักไม่ได้ .. คุณหัวใจ.. เทอรู้อยู่ไม่ใช่หรอว่าคนๆนี้น่ะ เป็นไปไม่ได้ ทำไมคุณหัวใจไม่ฟังคุณสมองบ้างเลย

คุณหัวใจก็รู้ ว่าต่อไปต้องเจ็บมากกว่านี้อีกเยอะ คุณรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรอ.. มันทรมานนะ ทำไมยัยจะรักต่อไปละ

KO HOSANG คุณ.. เป็นทั้งคุณครู เป็นทั้งคนชาติอื่น บ้านเกิดคุณยู่ไกลเหลือเกิน อีกไม่นาน พอถึงเวลา คุณคงกลับไปที่ๆของคุณ อายุอีก ทำไมเราไม่เกิดให้เร็วกว่านี้ซัก10ปี

เจ็บบบ.. วันนี้คุณไม่มาโรงเรียนอีกแล้ว ที่จริงวันนี้เราไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้ แต่เพราะอะไร เราถึงต้องรีบไปทั้งๆที่แม่ไม่ได้ไปส่ง ทำไมเราถึงต้องรีบนั่งมอไซไป คุณรู้มั้ย เพื่อไปพบคุณยังไงละ

คุณรู้มั้ย แต่ได้เห็ยหน้าคุณ แค่แอบมองจากที่ไกลๆ ก็พอใจแล้ว แต่วันนี้ คุณกลับ หายไป คุณเหลือไว้แต่กระเป๋า คุณไม่อยู่มา3วันแล้วนะ ถ้านับเสาอาทิด ก็ไม่ได้เห็นคุณมา5วันแล้ว

รู้มัน มันทำฉันแทบบ้า.. แค่มองไป แล้วไม่ได้เห็นคุณนั่งอยู่ตรงนั้น ฉันก็หงุดงิดพอจะฆ่าคนได้เลยละ..

ฉันนี่แย่จังเนอะ.. 12ปี ไม่น้อยเลยใช่มั้ย เรื่องนี้ไปบอกใครก็ไม่ได้ เฮออ..